Een vlaggetje maakt nog geen voetbalzomer

Je zou na een rondrit bijna denken dat Soest ooit in een gemeentelijke verordening heeft vastgelegd dat enthousiasme prima is, zolang het maar niet zichtbaar oranje blanje bleu wordt in de straat

In woonwijk ’t Hart voltrekt zich in de aanloop naar het WK kennelijk geen collectieve ontploffing van oranje, maar eerder een soort beleefde stilte met woonerf-regels. Alsof elk vlaggetje eerst door de welstandscommissie moet, met de vraag: ‘Is dit niet een tikje uitbundig voor een doordeweekse dag?’

‘Onze jongens’

Waar in andere dorpen en steden de straat zichzelf versiert alsof er elk moment een bus met ‘onze jongens’ kan stoppen voor koffie, hangt hier hooguit een voorzichtig lintje. Twee eigenlijk. Enigszins treurig gespannen tussen een schutting en een gevel, alsof het op elk moment weer kan worden opgerold als de buren toch moeilijk gaan kijken. De gemiddelde inwoner lijkt niet tegen voetbal te zijn, maar vooral tegen het idee dat iemand zou kunnen denken dat deze bewoner vóór voetbal is.

Juichen

En ergens in die keurige terughoudendheid hangen dan toch de vlaggetjes te wapperen in de wind.  De oranjefan is hier geen roepende in de woestijn, maar een fluisterende in een keurige voortuin. Hij viert niet vooruit, maar wacht strategisch op toestemming van de sfeer. En zo blijft het spannend in ’t Hart: niet of Nederland wint, maar of iemand durft te juichen zonder zich daarna te verontschuldigen. (Bron: Eemland1)