Terwijl een dweilorkest de laatste wandelaars binnenblaast en kinderen hun resterende energie op een springkussen kwijt raken, scannen Marian Marijnen (61) en haar zus Margriet van der Meijden (56) nog één keer het terrein van ’t Vliegdorp. Pas als de laatste medaille is uitgereikt en het terrein leegstroomt, halen de zussen opgelucht adem. “Je bent toch verantwoordelijk voor ruim vijfhonderd mensen”, zegt Marian. “Dan begin je er altijd met een beetje spanning aan.”
Voor de wandelaars is de Avondvierdaagse die afgelopen week in Soesterberg plaatsvond vooral een week van gezelligheid. Vier avonden wandelen door het dorp, de bossen en plekken waar je normaal niet zomaar komt.
Vooropgezet plan
Voor Marian en Margriet betekent het maanden voorbereiding, vergunningen regelen, verkeersregelaars organiseren, routes controleren en tijdens de wandelavonden voortdurend paraat staan. Al achttien jaar vormt hun familie het kloppende hart van de Soesterbergse Avondvierdaagse. Dat gebeurde niet volgens een vooropgezet plan. Toen familieleden die jarenlang betrokken waren geweest wilden stoppen, voelde dat voor Marian en haar omgeving eigenlijk niet als een optie. “Wij vonden dat de Avondvierdaagse gewoon moest blijven bestaan. Het hoort bij Soesterberg.”
‘Nostalgie’
Die overtuiging komt niet uit de lucht vallen. De wandeltraditie maakt al generaties deel uit van het dorp. Terwijl omliggende plaatsen hun eigen avondvierdaagse pas veel later opzetten, trokken in Soesterberg al vroeg groepen wandelaars door de bossen, langs militaire terreinen en over routes die nauw verbonden zijn met de geschiedenis van het dorp.Die verbondenheid voelen Marian en Margriet nog altijd. “Het is nostalgie”, zegt Margriet. “Er verdwijnt al zoveel. Net als kamp in groep 8 hoort de Avondvierdaagse er gewoon bij.” Zelf liepen de zussen overigens nooit mee. Terwijl leeftijdsgenoten kilometers maakten, stonden zij meestal al achter de schermen klaar om te helpen. Eerst een beetje, later officieel. Inmiddels kennen ze het draaiboek uit hun hoofd.
Tijdens de wandelweek zijn zij het aanspreekpunt voor vrijwel alles. Ze verzorgen de inschrijvingen, tellen deelnemers, beantwoorden vragen en komen in actie als er onderweg iets gebeurt. Dit jaar moesten ze bijvoorbeeld een aparte registratie verzorgen voor wandelaars die de tien kilometerroute over de Vlasakkers wilden lopen. Omdat het terrein van defensie is, moet vooraf precies bekend zijn wie er toegang krijgt. Dat soort zaken ziet het publiek nauwelijks.
Botsing pizzabezorger
Wat deelnemers wel zien, is een soepel georganiseerd evenement. Achter dat beeld schuilt een grote groep vrijwilligers. Zo’n achttien mensen helpen mee, onder wie verkeersregelaars die op drukke oversteekplaatsen zorgen dat honderden kinderen veilig kunnen passeren. Veiligheid staat voor de zussen altijd bovenaan. “We hebben gelukkig nooit grote calamiteiten gehad”, vertelt Marian. “De meest bijzondere situatie was ooit een botsing tussen een pizzabezorger en een vrijwilliger. Dan ben je vooral blij dat er geen kind bij betrokken was.” Dat de organisatie steeds complexer wordt, merken ze ook. Vergunningstrajecten zijn omvangrijker geworden en deadlines komen soms laat. Dit jaar kwam de officiële vergunning pas kort voor de start binnen. Verkeersregelaars moesten in het laatste weekend zelfs nog examens afleggen. Toch laten de zussen zich daardoor niet uit het veld slaan.
Misschien komt dat doordat de Avondvierdaagse inmiddels een echt familieproject is geworden. Dochters helpen mee, partners springen bij en via familiecontacten worden zelfs bijzondere auto’s geregeld waarin burgemeester Rob Metz jaarlijks zijn entree maakt tijdens de feestelijke slotavond. “Dat vinden we belangrijk”, zegt Marian. “De burgemeester neemt ieder jaar de moeite om erbij te zijn. Dan willen wij hem ook goed ontvangen.”
Slotavond hoogtepunt
Die slotavond vormt ieder jaar het hoogtepunt. Kinderen krijgen hun medaille, ouders praten na en vrijwilligers heffen samen het glas op weer een geslaagde editie. Dit jaar was het feest groter dan ooit. De zeventigste editie trok voor het eerst meer dan vijfhonderd deelnemers. Een record. Voor Marian en Margriet is dat vooral een teken dat de traditie nog springlevend is. Ze zien veranderingen. Het verkeer is drukker geworden. Leerkrachten lopen eigenlijk niet meer mee. Kinderen zijn soms mondiger. Maar ze zien ook dingen terugkomen. “Er worden weer meer liedjes gezongen onderweg”, zegt Margriet lachend. “Dat geeft toch meteen sfeer.” En precies daarin schuilt volgens de zussen de kracht van de Avondvierdaagse. Vier avonden waarop vrijwel heel Soesterberg samen op pad gaat. Scholen, ouders, verenigingen, vrijwilligers en buurtgenoten. Een dorp dat wandelt. Zolang Marian en Margriet en hun familie erbij betrokken blijven, lijkt die traditie voorlopig nog wel even veilig.
Dit jaar ontbrak voor het eerst een vertrouwd gezicht. De heer Kranen, die vorig jaar zijn tachtigste Avondvierdaagse liep, bleef thuis. “Dat is dan toch even vreemd”, zeggen de zussen. “Hij hoorde er eigenlijk altijd bij, maar verdient nu natuurlijk ook zijn rust.” (Bron: Eemland1)
