Roel Groenhoff is donderdag 107 jaar geworden. Met blijde verwachting keek hij uit naar het bezoek van de burgemeester van Soest en de pers. Want hoewel de jaren zich opstapelen, is Groenhoff nog altijd een man die geniet van een beetje reuring.
De oudste man van Soest en de provincie Utrecht staat inmiddels in de top tien van oudste mannen van Nederland. Hoe hij dat voor elkaar heeft gekregen? Daar doet hij graag wat geheimzinnig over. ,,Ik wil graag een beetje eenmalig zijn.” Maar er zijn enkele aanwijzingen. Hij heeft nooit gerookt, gebruikt nog altijd geen medicijnen en maakte voor zichzelf eigenlijk nooit een fles alcohol open.
Ondernemer
,,Het piept en het kraakt nog nergens”, zegt hij met twinkeloogjes. Roel had een tumultueus leven. Hij was ondernemer in hart en nieren. Een eigen touringcarbedrijf, een reisbureau en hotels in Oostenrijk, Zwitserland en Italië. Zijn chauffeurs vervoerden duizenden Nederlanders naar hun vakantiebestemming. Maar daar bleef het niet bij. Ook verschillende dameskapsalons en frietzaken behoorden tot zijn ondernemingen. ,,Als ik ergens handel zag, dan stapte ik erin.”
Met kruiwagen door de buurt
Hij grinnikt dat hij nu schandalig lui is. Maar dat lijkt toch niet waar. Hij trekt er nog altijd drie keer per op uit voor een wandelingetje door de buurt. ,,Met mijn kruiwagen”, zoals hij zijn rollator noemt. De rondjes zijn een vast onderdeel van zijn dag. Net als televisie kijken. Vooral de verrichtingen in de Tweede Kamer volgt hij met belangstelling. Al is het niet altijd ontspannend kijkplezier. Groenhoff kan zich er flink over opwinden. ,,Het zijn net kooplui op een markt tegenwoordig. Al dat geschreeuw. Ze moeten minder praten en de helft naar huis sturen.” Burgemeester Metz vraagt hem hoe hij het anders zou doen, want zijn functie komt volgend jaar vacant, misschien kan hij iets voor Soest betekenen. Groenhoff knikt geestdriftig. ,,Burgemeester zijn lijkt me wel wat. Ik doe wel graag iets voor een ander.” Van zijn 80ste tot 93ste vervoerde hij voor taxibedrijf Hop uit Baarn nog kinderen met een beperking en ouderen. ,,Mooi om te doen.”
‘Ik ben veroordeeld tot levenslang’
Maar nu nog burgemeester worden? Dat toch maar niet, schudt hij zijn hoofd. Het bereiken van zo’n hoge leeftijd kent ook een keerzijde. ,,Het wordt al gauw te veel. Er zit steeds meer verdroogd stro in mijn hoofd. Ik weet niks, en ik heb niks. Ik houd het dus maar eenvoudig. Ik kan klokkijken en ik weet dat 1 + 1 twee is. Daarmee red ik me aardig en ik leef dus maar met de dag. Ik ben blijkbaar veroordeeld tot levenslang.” Hij geniet van kleine genoegens. Van bijzonder bezoek op een dag zoals vandaag. ,,En soms een klein scheutje advocaat in de rijstepap”, verklapt hij met wederom de ondeugende twinkeling. Op zijn 107e weet Groenhoff het leven misschien niet meer altijd helemaal te volgen. Maar genieten is hij nog lang niet verleerd. (Bron: Eemland1)
