Baarn gaat bomen labelen. Niet omdat ze ziek zijn. Niet omdat ze kwijt zijn. Maar omdat we blijkbaar vergeten zijn wat een boom doet. Dus krijgen zes bomen een TreeTag. Een keurige kaart waarop staat hoeveel zuurstof ze produceren, hoeveel regenwater ze opvangen, hoeveel CO₂ ze opslaan en hoeveel verkoeling ze geven. Een cv voor bomen. Je zou bijna medelijden krijgen met die plataan bij het gemeentehuis. Ruim 110 centimeter dik en tientallen jaren ervaring, maar kennelijk moet hij nu alsnog aantonen dat hij nuttig is. Dat is het mooie van onze tijd. Alles moet meetbaar zijn voordat we het belangrijk vinden. Een boom geeft schaduw. Prima, maar hoeveel euro is die schaduw waard? Hij vangt regenwater op. Mooi, maar staat dat ook in een spreadsheet? Hij haalt CO₂ uit de lucht. Geweldig. Moet de boom op deze manier solliciteren naar zijn eigen voortbestaan? Pijnlijk. De TreeTag is wel bedoeld om bewustwording te creëren. En dat is blijkbaar hard nodig. We hebben inmiddels zoveel beleid over klimaat, vergroening en leefbaarheid dat je bijna zou denken dat een boom vanzelfsprekend beschermd wordt. Bijna. Want zodra er gebouwd moet worden, een weg moet worden verbreed of ergens een paar auto’s moeten kunnen staan, verandert een boom ineens in een probleem. Dan verschijnt er een rapport. Met argumenten. Met compensatie. En uiteindelijk een zaag. Misschien moet de TreeTag daarom niet alleen vertellen wat een boom oplevert. Misschien moet er ook op staan wat we verliezen als hij verdwijnt. Geen schaduw meer. Geen wateropvang. Geen CO₂-opslag. Geen verkoeling. Geen boom. En vooral: geen tweede exemplaar van tachtig jaar oud dat je volgende week even terugplant. De TreeTag is dus een aardig initiatief. Maar het blijft een beetje tragisch dat we een kaartje aan een boom moeten hangen om ons eraan te herinneren waarom hij er staat. Misschien moeten we de mens ook maar eens labelen. MensTag. Produceert afval. Verbruikt energie. Neemt ruimte in. Zet auto’s neer. Kapt bomen. Ecologische waarde: nader te bepalen.