De provincie Utrecht grijpt Prinsjesdag aan om Den Haag nadrukkelijk aan de jas te trekken. Er moet structureel meer geld naar bereikbaarheid, woningbouw, energie en het landelijk gebied. Utrecht zegt een cruciale motor van de Nederlandse economie te zijn en vindt dat het Rijk die positie onvoldoende ondersteunt.
Daar zit een punt in. Utrecht groeit hard en krijgt de komende jaren tienduizenden woningen voor de kiezen. Tegelijkertijd loopt het elektriciteitsnet tegen zijn grenzen aan en staat de bereikbaarheid onder druk. Wie woningen en economische groei wil combineren met een energietransitie, zal inderdaad ook moeten investeren in infrastructuur.
Ambitie
Maar de provinciale oproep roept ook een andere vraag op: hoeveel kan Utrecht zelf organiseren voordat opnieuw naar Den Haag wordt gekeken? Geld lost niet automatisch netcongestie, stikstof of vastlopende infrastructuur op. Procedures, ruimtelijke keuzes en onderlinge samenwerking spelen minstens zo’n grote rol. Commissaris van de Koning Hans Oosters vraagt het Rijk om „duidelijke keuzes en langjarige investeringen”. Dat klinkt logisch, maar duidelijke keuzes betekenen ook dat niet iedere ambitie tegelijkertijd kan worden gerealiseerd. Ruimte, arbeidskrachten, energie en infrastructuur zijn schaars. Meer woningen, economische groei, natuurherstel en verduurzaming concurreren bovendien deels om dezelfde ruimte.
Oproep
Ook de kwalificatie van Utrecht als ‘verkeersrotonde van Nederland’ is vooral een politieke boodschap. De provincie heeft onmiskenbaar een belangrijke positie in het nationale vervoersnetwerk, maar daarmee is nog niet automatisch bewezen dat ieder gewenst infrastructuurproject prioriteit verdient. Utrecht heeft dus een stevig verhaal richting Den Haag. Maar de oproep werkt pas echt als daar ook een scherpe eigen agenda tegenover staat: welke keuzes maakt de provincie zelf, welke projecten krijgen voorrang en wat kan aantoonbaar efficiënter? De boodschap „denk in kansen en niet in kosten” klinkt aantrekkelijk. Maar uiteindelijk zullen juist die kosten én de gemaakte keuzes bepalen welke kansen werkelijkheid worden. (Bron: Eemland1)
