Piet Keijzer (31) wil verder met zijn leven. Een eigen plek, een toekomst opbouwen en het liefst een woonwagen naast die van zijn familie. Maar na veertien jaar wachten is er nog altijd geen uitzicht op een standplaats in Baarn. „Ik voel me gedwongen om in een stenen huis te gaan wonen. Maar zelfs dat is niet zomaar voorhanden.”
Aan de eettafel bij zijn moeder op het woonwagenkamp aan het Zuiderlicht is de vraag die hem bezighoudt nooit ver weg: waar moet hij heen? Keijzer woont nog altijd bij zijn moeder, omdat hij nergens anders terechtkan. In Baarn zijn 24 standplaatsen, verdeeld over twee woonwagenkampen. Nieuwe plekken zijn er volgens Keijzer in 27 jaar niet bijgekomen. De doorstroming is minimaal. „Eigenlijk heb je pas kans als er iemand overlijdt.”
Dicht bij familie
Keijzer wil het liefst op het kamp blijven wonen. De bewoners zijn familie van elkaar, kinderen spelen samen en de deuren staan open. „Ik ben in deze cultuur geboren. We kunnen altijd bij elkaar binnenvallen en letten op elkaar. Dat vrije gevoel vind ik belangrijk.” Zijn zus, die ook aan tafel zit, vertelt dat ze probeerde ongeveer acht jaar in een reguliere huurwoning te wonen, in Amersfoort en Baarn. Maar ze kon niet wennen. „Ik kreeg paniekaanvallen en vond het eenzaam. Ik ben teruggekomen en bij mijn vader ingetrokken, met mijn drie kinderen. Weet je, wij kennen niet anders.” Ook hun moeder weet hoe moeilijk het is om op een woonwagenkamp iets voor elkaar te krijgen. Al veertig à vijftig jaar geleden kostte het volgens haar ongeveer tien jaar om vernieuwing te realiseren van woonwagenkamp Bisschopswaai waar ze toen nog woonde. Zo’n dertig jaar geleden kwam de locatie aan het Zuiderlicht erbij waar ze toen heen verhuisde. Sindsdien is er niets meer bijgekomen. „Maar voor ons is het belangrijk dat we onze eigen cultuur kunnen behouden.”
‘Niemand doet iets’
Keijzer heeft met andere woonwagenkampbewoners bij woningcorporatie Omthuis aangeklopt en meerdere keren contact gezocht met de verantwoordelijke wethouder van Baarn. Soms leek er beweging te komen, maar telkens liep het proces volgens hem vast. ,,Het lijkt erop alsof niemand verantwoordelijkheid durft te nemen.” Hij kent zes of zeven neven die eveneens een standplaats zoeken. „Als er ergens ruimte komt, weet ik dat je zo tien tot vijftien woonwagens kunt vullen.” De familie ziet mogelijkheden om relatief eenvoudig nieuwe plekken te maken. „Maak een veldje vrij, betegel een paar vakken en zorg voor stroom en water. De rest kunnen we zelf regelen”, zegt Keijzer. Zijn zus wijst erop dat woonwagenbewoners ook moeilijk een hypotheek krijgen. „Maar help ons toch. Denk met ons mee. Er zijn genoeg oplossingen te bedenken.” De familie vindt het moeilijk te begrijpen dat er voor andere groepen wel woonruimte wordt gerealiseerd. „Als er voor Oekraïners plotsklaps zo’n zeven chalets worden neergezet, vinden we dat fijn voor hen. Maar wij als Baarnaars willen daar ook wel graag wonen.” De gemeente heeft aangegeven dat er in de nieuwe woonwijk Baarnsche Zoom ruimte komt voor een woonwagenlocatie. Maar Keijzer reageert lusteloos: ,,Het kan nog zeker tien jaar duren voordat die plannen werkelijkheid worden.” Daarom reageert hij sinds een aantal jaren ook op reguliere huurwoningen. De gemiddelde wachttijd daarvoor in Baarn is ongeveer zeven jaar. „Eerst wilde ik helemaal geen stenen huis, maar inmiddels is het nood.”
Kritiek van de ombudsman
De situatie past in het beeld dat de Nationale Ombudsman Reinier van Zutphen schetst in het rapport Volk zoals jij, dat eind september verscheen. Gemeenten en het Rijk doen volgens de ombudsman nog te weinig om discriminatie van Sinti, Roma en reizigers tegen te gaan en voldoende standplaatsen te realiseren. Landelijk zijn er naar schatting 4.000 tot 8.000 standplaatsen te weinig. In de afgelopen drie jaar kwamen er volgens dat rapport slechts 99 bij. Het tekort raakt volgens de ombudsman niet alleen de huisvesting, maar ook de mogelijkheid om de eigen cultuur te beleven en gelijke kansen te krijgen. Zutphen schreef ook alle Nederlandse gemeenten aan met de oproep het beleid te verbeteren. Keijzer en zijn zus en moeder voelen zich niet serieus genomen. „Ze willen ons gewoon weg hebben. Dat is altijd al zo geweest.” Het slechte imago van woonwagenbewoners vindt Piet achterhaald. „Hier in Baarn is eigenlijk nooit wat aan de hand. We leven hier in alle rust. Dat wil ik ook graag voor mezelf. Een eigen plek, dicht bij mijn familie, om mijn leven op te bouwen.” (Bron: Eemland1)



