Soest veranderde afgelopen zondag in een dorp waar je als nietsvermoedende wandelaar het liefst een waarschuwing bij de dorpsgrens had gezien. Zo’n zachte fluistering in de lucht: pas op, hier kan muziek spontaan ontstaan. Eemland1 ging een rondje buren gluren.

Het bijna duizend jaar oude Soest is ook anno 2025 kortstondig veranderd in een afspeellijst die niet langer in een smartphone opgesloten zat, maar zich over de straten had uitgespreid. Elke tuin een ander nummer, elke overgang een onverwachte modulatie. Je liep niet zozeer van plek naar plek, maar werd verplaatst, alsof de buurt zelf besloot waar je vervolgens terechtkwam.

Fysieke playlist

En ergens in dat tussengebied tussen aankomst en verdwalen verloor je niet alleen de richting, maar ook de behoefte eraan. Gluren bij de Buren is een blijft een cultureel avontuur mét muzikale verrassingen en minstens één tuin waar je eigenlijk, dankzij de opwekkende versnaperingen, niet meer weg wilde. Het concept is heerlijk simpel: bezoekers hopten van tuin naar tuin, alsof Spotify ineens een fysieke playlist was geworden. Elke act speelde drie keer een set van ongeveer dertig minuten. Dat gaf iedereen net genoeg tijd om te genieten, bij te praten, een glaasje te drinken en een nootje te consumeren. Oh ja, die ene tuin met dat koor dat ons bijna in harmonie liet zweven, mocht niet worden overgeslagen. De pas versnellen, dus.

Kat

En dat zweven gebeurde zeker. Zo bracht Es Klein met een twaalfkoppig vocaal ensemble een rijke mix van meerstemmige zang, van oude muziek tot moderne pop en jazzy uitstapjes. Op een gegeven moment klonk het zo mooi dat zelfs een voorbijlopende kat leek te overwegen even te blijven zitten luisteren. Pianoklanken vloeiden door de Burgemeester Grothestraat. Verderop in Soest zette Chorus Line de boel op z’n kop in een royale achtertuin. Dertig zangers, strak uit het hoofd, en een repertoire van Queen tot Imagine Dragons. Top. Dat gold ook voor het tuinconcert in de Willem de Zwijgerlaan. Het duo Vita & Ronald uit Hilversum speelde een mix van country, sixties, blues, folk en rock (& roll). Prachtige songs kwamen voorbij van The Mavericks, Johnny Cash, Dave Edmunds, Simon & Garfunkel en af en toe een eigen nummer. De kurken in de fles werden er onrustig van.

Appje

Voor wie liever fluisterzacht genoot, was NON DUO een oase van rust. Hun intieme liedjes over liefde en verbinding zorgden ervoor dat mensen spontaan iets stiller gingen praten. Zelfs iemand die nog even snel een appje wilde sturen, vergat halverwege waarom hij zijn telefoon had gepakt. En dan was er Peter Sikkema, die met zijn Nederlandstalige liedjes de tuindeuren transformeerde tot een soort mini-theater. Zijn nummers over Soest, Hoek van Holland en Een plekje onder de zon zorgden voor glimlachen, meeneuriën en minstens één bezoeker die serieus overwoog zijn tuin volgend jaar om te dopen tot ‘plekje onder de appelboom’.

Gluurgevoel

Op deze zondag veranderde je wandelroute in Soest gewoon in een soort Spotify-playlist die iemand in het echt heeft aangezet, maar dan zonder pauzeknop. En met buren die ineens blijken te kunnen zingen alsof ze al jaren in een festivalheadliner zitten. Ergo, je ging voor frisse lucht, en kwam terug met cultuur, confetti in je zakken en het stiekeme gluurgevoel dat er nog ergens richting huis achter een gevel een afterparty wordt gegeven. (Bron: Eemland1)