Fagottist Thomas Dulfer uit Amersfoort heeft zijn toekomst bewust in eigen handen genomen. Na jaren waarin hij muziek combineerde met een loopbaan in het onderzoek en het bedrijfsleven, kiest hij volledig voor het muzikale freelancebestaan.
Met vernieuwende projecten, eigen composities en samenwerkingen buiten de klassieke muziek wil hij de mogelijkheden van zijn instrument verder verkennen. Een Edison die hij afgelopen zaterdag kreeg voor zijn album Palpitationsde in de categorie ‘Buitengewoon klassiek’. moet hem helpen om zijn muzikale plannen bij een groter publiek onder de aandacht te brengen.
Richtingen
De keuze om uitsluitend als musicus verder te gaan, was niet vanzelfsprekend. Dulfer studeerde biomedische wetenschappen aan Amsterdam University College en combineerde die opleiding met het conservatorium. Ook daarna bleef hij beide richtingen volgen. Hij verdiepte zich verder in hartonderzoek en volgde tegelijkertijd een master aan een conservatorium in Keulen. Uiteindelijk werkte hij vier dagen per week bij een adviesburea (de Hartstichting), naast vijftig tot zeventig concerten per jaar.„Die combinatie bleek uiteindelijk onhoudbaar. Inmiddels ben ik bijna drie jaar volledig werkzaam als freelance musicus. De eerste periode was financieel spannend, maar sinds dit seizoen ervaar ik meer stabiliteit.” Dulfer combineert eigen producties met projecten bij orkesten en ensembles, waar de organisatie grotendeels uit handen wordt genomen. „De combinatie tussen projecten die je helemaal zelf doet en projecten waarbij voor je wordt gezorgd, is heel fijn”, vertelt Dulfer. Die afwisseling geeft hem de ruimte om nieuwe ideeën te ontwikkelen zonder voortdurend achter de computer te zitten om zijn eigen producties te organiseren.
Een nieuwe toekomst
Zijn ambities reiken verder dan het traditionele klassieke repertoire. Dulfer wil laten horen dat de fagot zich ook leent voor hedendaagse muziek, elektronische experimenten en invloeden uit de rock. Een belangrijk voorbeeld daarvan is zijn soloprogramma rond het thema van het hart, dat ook de basis vormt voor zijn cd. „Het project ontstond vanuit de gedachte dat de fagot veel meer mogelijkheden heeft dan doorgaans worden benut. Een solo-optreden van violist Diamanda Dramm bracht me hem op het idee om ook zijn eigen instrument buiten de gebruikelijke context te presenteren. Vervolgens verzamelde ik muziek waarin het hart zowel letterlijk als figuurlijk een rol speelt.”
Een opvallend onderdeel is een interactieve installatie waarin de hartslagen van twintig bezoekers worden omgezet in een muzikale soundscape. De technische omvang van het project maakt het organiseren van nieuwe uitvoeringen niet eenvoudig. Toch wil Dulfer het programma graag vaker spelen. „De Edison die ik ontving, zie ik als een mogelijke springplank naar nieuwe podia en samenwerkingen.”
Muziek zonder vaste grenzen
De komende jaren wil Dulfer vooral nieuwe projecten ontwikkelen en de fagot een bredere plaats geven in het muziekleven. „Samen met saxofoniste Deborah Witteveen richtte ik Stichting Future Sounds op. Daarmee onderzoeken we onder meer waarom volksmuziek in landen als Zweden nog zo’n levendige positie inneemt. Een volgend onderzoeksproject brengt ons naar Frankrijk.
De stichting wil bovendien laten zien hoe klassiek geschoolde musici hun vakmanschap op andere manieren kunnen inzetten.” Dulfer is daarnaast betrokken bij Lonelinoise, een Stichting dat zich richt op het cureren van hedendaagse muziek en experimentele samenwerkingen.„Dat zijn plannen niet altijd direct op enthousiasme kunnen rekenen, heb ik inmiddels ervaren. Sommige concertzalen vinden de combinatie van stijlen niet passen binnen hun artistieke beleid. Maar ik laat me daardoor niet ontmoedigen. Juist het doorbreken van muzikale grenzen is voor hem een reden om door te gaan.”
Open
Zijn toekomst ligt dan ook niet uitsluitend in de concertzaal. Hij wil nieuwe composities maken, andere publieksgroepen bereiken en samenwerkingen aangaan die de fagot uit zijn vertrouwde omgeving halen. Of hij daarbij uitkomt bij elektronische muziek, rockinvloeden of onverwachte combinaties met andere kunstvormen, staat nog open.
Eén ding is duidelijk: Dulfer wil niet alleen als fagottist zijn repertoire uitbreiden, maar ook het beeld veranderen dat het publiek van zijn instrument heeft. „De erkenning die ik inmiddels heb gekregen, moet daarbij helpen. Mijn volgende stap is om programmeurs en publiek ervan te overtuigen dat de fagot niet aan de zijlijn hoeft te blijven staan, maar ook een hoofdrol kan spelen in de muziek van morgen.”



