To be or…..

De coalitieonderhandelingen in Bunschoten hebben inmiddels een doorbraak van filosofisch formaat opgeleverd, volgens de beroemdste oneliner uit Hamlet van Shakespeare: to be or not to be. In Bunschoten is het antwoord inmiddels: beide. De coalitie is en is niet. Zolang niemand het theaterdoek optilt, weet niemand wat er precies speelt. Sinds half april is het stil. Niet gewoon stil, maar gemeentelijk stil. Dat is een speciale categorie stilte waarin iedereen beweert hard te werken, maar niemand kan uitleggen waaraan. De enige officiële mededeling luidt: ‘We vragen nog even om geduld’. Een zin die inmiddels zo vaak is herhaald dat hij gerust als cultureel erfgoed kan worden aangemeld. De onderhandelingen zijn vermoedelijk inmiddels gevorderd tot een stadium waarin zelfs de betrokken partijen niet meer precies weten waar ze het over hebben. Zijn de wethouders al verdeeld? Ligt er een akkoord? Of zijn ze vooral nog bezig te vergaderen over de vraag of er nog vergaderd moet worden? Het blijft gissen. Opvallend is vooral de discipline. In een tijd waarin mensen hun lunch fotograferen vóór de eerste hap, lukt het vier politieke partijen om maandenlang niets naar buiten te brengen. Geen lek, geen gerucht, geen verdwaalde PowerPoint. Een prestatie die normaal alleen wordt geleverd door geheime diensten of de redactie van Wie is de Mol?. Misschien komt er binnenkort een coalitieakkoord. Misschien is er al lang een college dat stilletjes functioneert. Misschien blijkt straks dat de onderhandelingen nooit zijn begonnen en dat iedereen vooral heeft gewacht tot iemand anders durfde te praten. Tot die tijd regeert in Bunschoten niet de coalitie, maar het geduld. En dat heeft inmiddels een absolute meerderheid.