De vaste wandelrubriek met Harry Wees komt ten einde. In zijn laatste bijdrage blikte Wees terug op zijn liefde voor wandelen, de vele gesprekken onderweg en de tochten die hem zijn bijgebleven. Volgens Wees is het tijd om te stoppen, al is dat vooral praktisch. De komende twee weken is hij niet beschikbaar en bovendien is hij, zoals hij het zelf zegt, door zijn onderwerpen heen. “Ik heb het over wandelen in het algemeen en niet over specifieke routes,” zei hij.

Voor Wees is wandelen vooral een manier om tot rust te komen. Hij loopt veel in georganiseerde tochten en treft daar vaak bekenden. “Je maakt eens een praatje onderweg. Ook dat is leuk,” vertelde hij. Ook het gezonde aspect van wandelen noemt hij belangrijk. Bewegen houdt je volgens hem fit en is goed voor hart en bloeddruk. Zelf merkt hij dat vooral zijn beenspieren sterker zijn geworden door het vele wandelen.

Mooie herinneringen

Terugkijkend noemde Wees onder meer een wandeling in het Park Sonsbeek bij Arnhem, waar je onder een waterval door loopt in een grotachtige constructie. Ook een tocht in het Ierse Castlebar maakte indruk, juist omdat daar onderweg gidsen meer vertelden over de geschiedenis van het gebied. Dat soort wandelingen, met een combinatie van natuur, beweging en achtergrondverhalen, spreken hem het meest aan. Zelf ziet hij zich niet snel als organisator van tochten. Daar komt volgens hem veel bij kijken, zeker als een groep groter is dan 11 personen en er toestemming nodig is van beheerders van natuurgebieden.

Laatste keer?

Of dit echt zijn laatste bijdrage was, laat Wees nog even open. “Je weet maar nooit,” zei hij aan het eind van het gesprek. Wel keek hij met tevredenheid terug op de rubriek en op het plezier dat hij eraan heeft beleefd.