Vier decennia lang liep hij door de gangen van het Griftland College: enthousiast pratend, altijd in voor een project en steevast herkenbaar aan zijn vrolijke energie. Nu zwaait aardrijkskundedocent Arjen Van Harskamp (65) af. Officieel zit hij veertig jaar in het onderwijs, waarvan vrijwel zijn hele loopbaan op dezelfde school in Soest.
Dat hij ooit docent zou worden, stond bepaald niet vast. “Mijn vader was leraar en altijd aan het werk. Dat leek me vroeger helemaal niks.” Tot hij als zestienjarige zeilkampen ging begeleiden. “Toen ontdekte ik hoe leuk het is om jongeren iets te leren. Toen snapte ik mijn vader ineens.”
Applaus
Zijn eerste stageles in 1985 herinnert hij zich nog goed. “Ik had er wel tien uur voorbereiding in zitten.” Na afloop kreeg hij zelfs applaus van de klas. “Ik ben nogal een positief mens, en dat krijg je meestal terug.” In de jaren daarna veranderde het onderwijs flink. Van stencilapparaten met drukinkt tot iPads en digitale toetsen. Toch bleef volgens Van Harskamp de kern hetzelfde. “De docent houdt nog steeds de regie. Maar leerlingen leren het meest als ze zelf dingen ontdekken.” Dat ontdekkend leren zag je terug in projecten als Van Engh tot Eem, waarin leerlingen onderzoek deden naar hun eigen omgeving. Vroeger met behangrollen en plakwerk in de aula, tegenwoordig met vlogs en filmpjes.
‘Ding dong’
Ook buiten de lessen was Van Harskamp overal zichtbaar. Hij werkte mee aan schoolmusicals, sprak intercomberichten in met zijn bekende ‘ding dong’ en ving als teamondersteuner regelmatig leerlingen op die uit de les waren gestuurd. “Dat vond ik juist vaak de interessantste leerlingen.” Leerlingen noemden hem allang geen meneer Van Harskamp meer. “Het werd gewoon Harskamp. Of Harssie. Dat vond ik eigenlijk alleen maar mooi.” Helemaal stilzitten gaat hij niet doen. Er staat al een zeilreis in Griekenland gepland en misschien gaat hij ooit nog sterrenkunde geven, zoals hij de laatste jaren als vrij vak op Het Griftland gaf. Maar eerst geniet hij van zijn nieuwe rol als opa van kleindochter Lela. “Na veertig jaar is het goed geweest. Maar ik ga het contact met jongeren absoluut missen. Het is mooi dat ik een klein beetje heb kunnen bijdragen aan de ontwikkeling van jonge mensen.” (Bron: Eemland1)
