Ze had gehoopt op een zetel, maar niet verwacht dat die daadwerkelijk van haar zou worden. Marijke Linnartz stond als nummer twee op de kandidatenlijst van Volt en zag lijsttrekker Ronald Christiaans als de logische kandidaat voor de gemeenteraad van Soest. Tot de verkiezingsuitslag kwam: 311 voorkeurstemmen.

Linnartz woont sinds ruim tweeënhalf jaar in Soest. Daarvoor woonde ze in Amsterdam. De verhuizing zag ze als een avontuur. Inmiddels voelt ze zich thuis in de gemeente en maakt ze naar eigen zeggen volop reclame voor de omgeving. Naast haar politieke werk heeft ze een baan bij het ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties, een echtgenoot en twee dochters. “Ik ben heel veel, denk ik. Maar ik ben in eerste instantie een heel gelukkig en dankbaar mens”, zegt Linnartz wanneer haar wordt gevraagd wie ze eigenlijk is.

Geen uitgesproken nest

Van huis uit kreeg ze de politiek niet nadrukkelijk mee. Haar ouders waren niet uitgesproken politiek, al werd er thuis wel veel gediscussieerd. Haar eigen interesse groeide vooral door haar werk. Ze werkte jarenlang voor de gemeente Amsterdam en zat daar dicht op de lokale politiek. Ze werkte onder anderen met de Amsterdamse sociaal democraat Marjolein Moorman, die voor haar een voorbeeld werd. Vooral thema’s als kansengelijkheid, inclusiviteit en rechtvaardigheid spreken haar aan.

‘Warme, zachte landing’

De stap naar de gemeenteraad kwam uiteindelijk sneller en anders dan verwacht. Ronald Christiaans, die Volt naar Soest haalde, was voor Linnartz de logische kandidaat voor de zetel. Hij was immers lijsttrekker. Ze hoopte zelf op die plek in de raad voor hem zodat hij haar een ‘warme, zachte landing’ in de politiek kon geven. Met 311 voorkeurstemmen ging de enige zetel van Volt toch naar Linnartz. De uitslag voelde volgens haar ‘onwerkelijk’. Blij was ze zeker, maar tegelijkertijd voelde ze zich loyaal tegenover Christiaans. Ze sliep er een paar nachten slecht van. ‘Zonder Christiaans’, zegt ze, ‘had Volt waarschijnlijk niet eens in Soest bestaan.’

Eigen plek in de raad

Waarom zij zoveel voorkeurstemmen kreeg, vindt Linnartz lastig te zeggen. Ze deed tijdens de campagne iets meer debatten en was het nieuwe gezicht van Volt. Christiaans was al langer bekend binnen de Soester politiek. Ook het feit dat ze een vrouw is, kan volgens haar hebben meegespeeld. Nu moet ze haar ‘eigen plek’ in de raad vinden. “Met één zetel wil ik een ander geluid laten horen. Ik maak me onder andere zorgen over het vertrouwen in de politiek. Tijdens de campagne merkte ik dat inwoners afhaken omdat ze denken dat hun stem geen verschil maakt. Politici mogen volgens mij ambitieus en idealistisch zijn, maar moeten geen valse verwachtingen creëren.” Ook wil ze inwoners meer bij de politiek betrekken. “Bij onderwerpen als het Oude Tempelbos wil ik daarom niet zomaar voor of tegen kiezen. Woningbouw en natuur zijn volgens mij allebei belangrijk. Deskundigen moeten worden gehoord en beslissingen moeten vooral rechtvaardig zijn.”

Toekomstbeeld

Of ze over vijf jaar nog in de raad zit, weet de nieuwbakken politicus niet. Helemaal uit de politiek verdwijnen ziet Linnartz zichzelf in ieder geval niet doen. ‘Ik kan me niet voorstellen dat ik de politiek helemaal loslaat. Als ik geen raadslid meer ben, wil ik anderen helpen om politiek actief te worden. Nu is Linnartz dus vol aan de bak. “Een warme, zachte landing werd het niet, maar het politieke avontuur smaakt wat mij betreft zeker naar meer.” (Bron: Eemland1)