Wie Jan Muizelaar (71) kent, weet één ding zeker: stilzitten is niet aan hem besteed. Terwijl anderen zich na een drukke dag op de bank nestelen, trekt de Baarnaar liever zijn wandelschoenen aan. “Televisie vind ik saai, daarvan val je in slaap,” zegt hij met een schouderophalen. “Ik doe liever wat. Voor een ander is helemaal mooi.”

Wie hem tegenkomt in Baarn ziet zelden iemand die haast lijkt te hebben, maar toch altijd onderweg is. Voor de Weggeefwinkel, de bermbrigade, om iemand te helpen met het leggen van een vloer, een krant te bezorgen of gewoon voor een praatje onderweg. Stilzitten is voor Muizelaar geen rust, maar gemiste tijd. 

50 kilometer

De laatste weken wandelt hij veel. Hij traint. Want op 20 juni staat Muizelaar voor de tiende keer aan de start van de Nacht van de Vluchteling. Tijdens dit sportieve evenement lopen meer dan achtduizend deelnemers in verschillende steden 10, 20, 40 of dit jaar voor het eerst ook 50 kilometer in solidariteit voor mensen op de vlucht en voor acute noodhulp wereldwijd. De teller staat inmiddels op ruim een miljoen euro. Muizelaar heeft zelf al bijna 1.500 euro aan sponsorgeld opgehaald. Muizelaar kiest voor de zwaarste afstand van 50 kilometer. ,,De organisatie bestaat vijftig jaar, dus dan moet je eigenlijk ook vijftig kilometer lopen, vind ik.” Sportieve uitdagingen zijn hem niet vreemd. Hij liep marathons, werd ooit kampioen van wielervereniging Lelystad en geniet enorm van (snel) wandelen. “Het mooist vind ik het om de prestatie te koppelen aan iets dat verder gaat dan jezelf.”

Geen communist

Dat gevoel kreeg hij van huis uit mee. Muizelaar groeide op als achtste kind in een gezin van elf kinderen. „Voor elkaar zorgen was vanzelfsprekend, al benadrukten mijn ouders dat ook: ‘als je iets voor een ander kunt doen, doe het dan.” Toen hij achttien was, mocht hij vanwege de afwezigheid van zijn vader een stem namens hem uitbrengen. Het gezin stemde traditioneel CHU, een voorloper van het CDA. Jan koos anders. Hij stemde op de CPN. “Niet omdat ik communist was,” vertelt hij lachend. “Maar omdat ik geloof in solidariteit. In broederliefde. In eerlijk delen. In omzien naar elkaar. Daar ging het mij om.”

Die overtuiging speelt ook mee bij zijn keuze voor de Nacht van de Vluchteling. “Je ziet beelden van mensen die alles achterlaten. Gezinnen die midden in de nacht vertrekken omdat er bommen vallen, omdat hun dorp onveilig is geworden of omdat er geen toekomst meer is. Mensen die dagen of weken onderweg zijn, vaak zonder te weten waar ze terechtkomen. Dan besef je hoe weinig wij ons daar eigenlijk iets bij kunnen voorstellen.”

Brand

Begin dit jaar kreeg Muizelaar zelf een klein inkijkje in wat ontheemding betekent. Door een brand die zijn huis verwoestte, stonden hij en zijn vrouw onverwacht op straat. “Heel even voelde ik me ook ontheemd. Maar dat is natuurlijk niet te vergelijken. Wij hebben straks weer een schoon en opgeknapt huis. We hebben verzekeringen, hulp en zekerheid. Eind juli hopen we weer thuis te zijn. Dat is een totaal andere werkelijkheid.” Juist daarom loopt hij mee. Niet omdat hij denkt de wereld te kunnen veranderen, maar omdat hij iets wil doen. Al is het maar een beetje.

Tijdens de tocht zelf zal hij overigens niet voortdurend aan vluchtelingen denken, bekent hij eerlijk. “Dan ben ik vooral bezig met die vijftig kilometer. Zorgen dat ik het haal. En liefst ook in een beetje een goed tempo. Ik ben wel competitief.” En als het even tegenzit? Muizelaar haalt zijn schouders op. “De zon schijnt altijd ergens. Die blijf ik zoeken. Door in beweging te blijven.” (Bron: Eemland1)