COLUMN
Het collectief vastleggen van alle leden van een lokale politieke partij geldt, in abstracto, als een krachtig communicatief instrument. In concreto blijkt het vooral een logistieke stresstest die feilloos blootlegt hoe het staat met betrokkenheid, discipline en onderlinge verdraagzaamheid.
De beoogde boodschap is overzichtelijk: saamhorigheid. Ofwel, de bereidheid om ten minste vijf minuten naast elkaar te staan en daarbij een professionele gelaatsuitdrukking te simuleren. Extern wordt dit gelezen als “een hecht team”. Intern weet men dat dit het enige moment in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen is waarop alle leden zich gelijktijdig, fysiek en zonder Teams – of Zoom-verbinding in dezelfde ruimte bevinden.
Naast de onderlinge chemie speelt de locatie een niet te onderschatten rol. In dat opzicht is de groepsfoto van VVD Baarn geen schoolvoorbeeld. In de donkere publieksruimte van De Speeldoos ontbreekt iedere vorm van fysieke verbinding: geen hand op een schouder, geen subtiel gebaar van collegialiteit. Wat wel zichtbaar is, zijn twee politici met een duidelijk urgente blaasproblematiek. Eenzelfde lichamelijke onrust tekent ook de verder keurig maar weinig inspirerende statiefoto van VVD Soest en Soesterberg.
Daartegenover staat de groepsfoto van D66 Soest Soesterberg, waar de fotograaf kennelijk één duidelijke instructie meegaf die in lijn is met de slogan van deze partij: “Pats. Durven. Doen.” Het resultaat is een beeld dat in elk geval beweging en besluitvaardigheid suggereert — twee eigenschappen die men in verkiezingstijd graag aan zichzelf toedicht.
Dat alles contrasteert scherp met de partijfoto van GroenLinks Soest en Soesterberg. Zij poseerden ogenschijnlijk voor De Oude Tempel, vastgelegd in wat vermoedelijk zijn laatste levensfase was. De fotoregie ontbreekt volledig, waardoor het beeld eerder oogt als een cultuurhistorisch bijlage-artikel dan als verkiezingscommunicatie.
De groepsfoto pretendeert een momentopname van politieke eensgezindheid te zijn. In werkelijkheid laat zij vooral zien hoe partijen omgaan met regie, detail en onderlinge afstemming. En wie zelfs voor één foto geen samenhang weet te organiseren, roept onbedoeld de vraag op hoe dat straks in de raadszaal moet gaan lukken.
