Twee jaar. TWEE. JAAR. Zolang had de laadpaal bij De Leuning in Baarn nodig om te ontdekken dat hij geen modern en vorstelijk kunstobject was, maar gewoon een stopcontact. Al die tijd stond hij daar een beetje sip te wezen, waarschijnlijk denkend: ‘Hoe lang moet ik nog in spanning afwachten? Maar goed, deze week gebeurde het wonder. Een elektrische Seniorenbus! Eindelijk! De laadpaal kan opgelucht ademhalen—of ja, wat laadpalen ook doen als ze emotioneel worden. Stroom vasthouden, vermoed ik.
De timing met de hoge brandstofprijzen kon ook niet beter. Het is zo’n situatie waar eigenlijk niemand om lacht behalve misschien de staatskas. Maar daar is-ie dan: de elektrische redder. Je zou bijna denken dat het zo gepland was, maar laten we niet meteen complottheorieën gaan verzinnen. Dit is gewoon een zeldzaam geval van iets dat per ongeluk precies op tijd komt.
Natuurlijk waren er speeches. Veel speeches. Dankwoorden in alle soorten en maten. De Stichting Ouderenfonds Baarn kreeg lof en Anja van de Beek werd geprezen om haar doorzettingsvermogen. En eerlijk: als je twee jaar lang blijft pushen voor een bus, dan ben je geen coördinator meer, dan ben je een soort logistieke gladiator.
En daar staat hij dan. De bus. Klaar om, samen met zijn diesel-opa, jaarlijks 45.000 kilometer af te tikken. Dat is niet niks. Dat is alsof je zegt: ‘We gaan de wereld rond.’ Het mooie is: dit is dus vooruitgang. Twee jaar wachten, stapels papierwerk, waarschijnlijk ergens drie vergaderingen over de kleur van de stoelbekleding… en dan rolt er uiteindelijk een elektrische bus uit. Het is bijna ontroerend. Alsof je een marathon loopt en bij de finish een beschuitje krijgt.
