Door de gemeenteraad van Baarn is deze week weer eens bewezen dat vooruitgang iets prachtigs is. Vooral wanneer je daarvoor eerst iets geliefds moet slopen. De volière in de Pekingtuin – jarenlang een rustgevend toevluchtsoord voor kinderen, ouderen, verliefde stelletjes en mensen die gewoon even wilden kijken naar een parkiet die totaal geen interesse in hen had – gaat verdwijnen. Want er moet natuurlijk ruimte komen voor iets moderns: een jeugdhonk. Want als er één ding is waar een park vol natuur écht op zat te wachten, dan is het wel een betonnen hok met energiedrank, scooters en muziek die je nierstenen los trilt. VoorBaarn probeerde de volière nog te redden. Met warme woorden, emoties en zelfs het revolutionaire idee om eerst eens te onderzoeken of die 80.000 euro onderhoud misschien toch geen 80.000 euro hoeft te zijn. Een gevaarlijke gedachte natuurlijk. Straks gaan mensen nog kritisch naar begrotingen kijken.
Maar nee. De raad was onvermurwbaar. Bezuinigen doet pijn, zei het CDA. Dat klopt. Vooral bij anderen. GroenLinks vond bovendien dat dieren in gevangenschap niet meer van deze tijd zijn. Een sterk principieel standpunt. Al hoop ik wel dat iemand de goudvis van de fractievoorzitter alvast voorzichtig heeft voorbereid op zijn vrijheid in de Eem. Ondertussen krijgen de vogels een verhuizing naar het Hertenkamp. Zonder inspraak uiteraard. Waarschijnlijk kregen ze dinsdagavond laat een briefje onder het nest geschoven: “Beste kanarie, wegens herstructurering van uw woonomgeving wordt u binnenkort overgeplaatst. Bezwaar indienen kan, maar daar doen we verder niets mee.”
En het mooiste moet nog komen: het jeugdhonk kost ongeveer twee ton. Dat is dus ruim voldoende budget om eerst een geliefde attractie weg te halen en daarna jarenlang te discussiëren over graffiti, geluidsoverlast en vernielde prullenbakken. Werkgelegenheid voor de toekomst. Op Facebook reageerden inwoners verrast dat jongeren eerst uit de Pekingtuin moesten verdwijnen wegens overlast, maar nu terug mogen komen in een splinternieuw onderkomen. Maar dat heet beleid. Dat begrijpt u gewoon niet.
Wethouder Mark Eijbaard deed nog een laatste oproep aan inwoners om het beheer over te nemen. Daar was niemand op afgekomen. Wat ergens ook logisch is. Vrijwilligerswerk is prachtig, totdat je ontdekt dat je voor een parkiet moet opdraaien alsof het een tweede hypotheek betreft. Dus nemen we afscheid van een klein stukje Baarnse rust. De vogels vertrekken.
Het hok verdwijnt. En binnenkort kunnen we in de Pekingtuin genieten van het rustgevende geluid van een Bluetooth-speaker die om half elf ’s avonds ‘Broccoli’ van DRYMEISTER KEES draait.
