In Baarn begon het ooit hoopvol. Een hertenkamp. Iets met natuur, kinderen, en het idee dat niet alles meteen rendement hoeft te hebben. Tot iemand het in een spreadsheet zette. En dat is in Nederland het moment waarop dingen niet meer leven, maar ‘geëvalueerd worden op doelmatigheid’. 80.000 euro per jaar bleek het te kosten. Voor herten, gras en een hek dat vooral functioneert als herinnering dat vroeger dingen gewoon mochten bestaan zonder dat er een businesscase achter zat. In bestuurlijke taal heet dat dan een voorziening met beperkte toekomstbestendige meerwaarde binnen het domein openbare ruimtebeleving. In gewone taal: “dit gaat hem niet worden, Bambi.” Het hert zelf weet nergens van. Dat is misschien het meest verdacht. Het staat daar gewoon. Zonder gevoel voor urgentie. Alleen een soort stille verontwaardiging over het feit dat gras elke dag weer terugkomt zonder factuur. Maar in de wereld van beleid is dat precies het probleem: dingen die niets vragen, zijn moeilijk te verantwoorden. Een consultant van 400 euro per uur kan daar gelukkig wel iets mee. Die schrijft zinnen als: ‘herijking van de integrale groenportefeuille met aandacht voor dynamische belevingswaarde.’ Niemand begrijpt het, dus iedereen knikt. En er komt een participatietraject. Dat betekent dat inwoners mogen zeggen dat ze het jammer vinden, waarna er precies gebeurt wat al besloten was, maar dan met meer woorden. Misschien komt er nog een bordje: Hier was ooit ruimte voor niets bijzonders, maar dat bleek financieel niet houdbaar. En ergens in een vergaderzaal van een organisatie-adviseur in ons land klapt een laptop dicht. Excel is tevreden. Niet omdat het iets moois heeft gemaakt. Neen, over iets meer dan een half jaar staat tijdens het Kerstdiner iets heerlijks te wachten.
