De tweede avond van de Avondvierdaagse in Baarn had alles in zich: vrolijke kinderen, fanatieke ouders, zingende scholen, slingerende wandelroutes én een ijskraam die op precies het juiste moment aan de horizon verscheen.
Voorop in de feeststemming liep Aloysius. Daar werden letterlijk de longen uit het lijf gezongen met een geheel eigen versie van een oude marcheerkraker ‘Daar boven op die berg.’ Geen lied meer over een stier die bier geeft in plaats van melk, die klassieker had plaatsgemaakt voor een muzikale ode aan de school zelf. Het refrein eindigde steevast met: ‘Aloysius is de beste!’ En eerlijk is eerlijk: met zoveel enthousiasme viel daar weinig tegenin te brengen. Het oude ‘potje met vet’ lijkt definitief met pensioen gestuurd, die is niet gehoord.
Alsof het al in de lucht hing, kwam later op de avond het nieuws waar de school stiekem op hoopte: Aloysius werd uitgeroepen tot dagwinnaar van deze tweede wandelavond. De organisatie roemde ‘zoveel plezier, wandeltempo, gezelligheid en zangtalent.’
Komkommer, tomaatjes en peentjes
Maar eigenlijk won de hele stoet van bijna duizend wandelaars. Tennissers, turners, voetballers, dansers, scouts, handballers, atleten, zwemmers en een flinke verzameling scholieren uit Baarn vormden samen een lange, vrolijke sliert door de omgeving. Het weer werkte dit keer volledig mee: droog, zacht en precies warm genoeg om lekker door te stappen zonder onderweg te smelten. Een wereld van verschil met de natte editie van een dag eerder.
De route leidde langs het prachtige landgoed van Kasteel Groeneveld richting de bossen van de Vuursche. Onderweg werden snoepjes uitgedeeld alsof het carnaval was, kleine kinderen holden bewonderend achter de grote aan en ouders wandelden gezellig keuvelend mee, ondertussen met een schuin oog controlerend of hun kroost nog ergens in de buurt liep. Een vrolijke verkeersregelaar zorgde ervoor dat een spoorwegovergang veilig werd bedongen. Bij het 71-jarige Baarnse bosbad wachtte een welkome pitstop: Albert Heijn deelde gezonde versnaperingen uit. Komkommer, tomaatjes en peentjes verdwenen gretig in wandelende kinderhanden.
Al bleek al snel dat sommige kinderen wel héél strategisch wandelden. Officieel stond er vijf kilometer op het programma, maar diverse fanatiekelingen legden er zonder moeite zeven of acht af door voortdurend van voor naar achter door de stoet te sprinten. Puur toeval natuurlijk dat ze daardoor ook meerdere keren langs de groentestand kwamen.
Hoge spoorbrug over
Daarna wachtte misschien wel het spannendste stukje van de avond: de hoge brug over het spoor, midden in het bos. Puffend maar trots klauterden de kinderen omhoog. Eenmaal boven werd er niet alleen druk gezwaaid naar beneden, maar ook uitgekeken naar een onderdoor denderende trein, die natuurlijk nét niet kwam.
Overal klonken verhalen, gezang en af en toe een voorzichtig gejammer van een jonge wandelaar die nét over de helft voor het eerst informeerde: “Hoe ver is het nog?” Ouders fluisterden hun kinderen al in dat ze vooral de blinkende medaille voor ogen moesten houden die ze op de vierde avond zouden bemachtigen.
Maar daar verscheen in de verte een ijskraam. Vermoeide benen kregen spontaan nieuw leven ingeblazen, het tempo ging weer omhoog en zelfs de grootste klagers hervonden hun glimlach. Want uiteindelijk blijkt ieder wandelavontuur verrassend goed vol te houden met een liedje, veel gezelligheid en het vooruitzicht van een ijsje bij de finish.
Vanavond alweer dag 3. Elke dag wordt het een beetje warmer en morgen wordt vanwege de verwachte subtropische temperaturen zelfs een extra waterstop ingelast. Maar eerst gaat vanavond de wandelkaravaan de polder in nabij Eembrugge. Voor het eerst zijn er onderweg vossen te spotten… (Bron: Eemland1)
