Vakantie in eigen (Eem)land

De rugzak van Daniëlle Laurijsen weegt dertien kilo. Tent, slaapzak, kleding, eten, water en regenkleding: alles wat nodig is om straks acht dagen zelfstandig door de Schotse Hooglanden te trekken. Maar wie goed luistert naar haar verhaal, merkt dat ze meer meeneemt dan kampeerspullen. Ze draagt ook een vraag mee. Wat wil ik eigenlijk?

Eind augustus loopt Daniëlle in haar eentje de West Highland Way, een beroemde wandelroute van 143 kilometer tussen Glasgow en Fort William. “Ongeveer twintig kilometer per dag”, vertelt Daniëlle terwijl ze op een bankje pal voor cafetaria Bij Jansen in Baarn een broodje smeert.  “Een fysieke onderneming, maar vooral een poging om ruimte te maken voor reflectie. Ik wil gewoon eens even goed nadenken. Wat wil ik nou?”

Zekerheid

Daniëlle werkt als verpleegkundig specialist en bevindt zich professioneel op een kruispunt. Het ziekenhuis, de psychiatrie of misschien iets geheel anders: verschillende wegen dienen zich aan, maar geen enkele heeft zich nog tot bestemming ontpopt. „Ik ben aan het oriënteren, reflecteren en mogelijk iets totaal anders doen.” Het wandelen lijkt daarmee een metafoor voor de fase waarin ze verkeert. Een route bestaat immers uit richting, maar niet noodzakelijk uit zekerheid. Je weet waar je begint, je kent het eindpunt, maar wat je onderweg tegenkomt laat zich niet volledig plannen. “Ook daarom ga ik alleen lopen. En dat is voor het eerst. Dit is allemaal nieuw. De voorbereiding is inmiddels begonnen.” Ze wandelde tien kilometer met haar volle bepakking en zocht onlangs in Luxemburg alvast wat hoogteverschillen op. De rugzak wordt daarmee niet alleen een test voor haar lichaam, maar ook voor haar vastberadenheid.

Whiskey

Zelfs dichter bij huis ontdekt ze opnieuw het plezier van langzaam bewegen. „Het is wat anders dan op de fiets. Zo leer je eindelijk eens een keer Eemland kennen.” Misschien is dat uiteindelijk de waarde van wandelen: dat de wereld zich niet langer aan je voorbijtrekt, maar zich stap voor stap ontvouwt. En als Daniëlle over een paar weken naar Fort William loopt, probeert ze misschien niet zozeer een antwoord te vinden, als wel de rust om de juiste vraag te stellen. Aan het einde wacht mogelijk een whisky.? “Misschien wel.” (Bron: Eemland1)