”Na twaalf jaar is het mooi geweest.” Met die woorden sluit Tino Schouten een politiek hoofdstuk af dat in Baarn zelden geruisloos verliep. Kritisch, uitgesproken en soms schurend was hij jarenlang een vaste factor in het raadsdebat. Nu stapt hij uit de lokale politiek.
“Ik heb me afgevraagd: kan ik nog vier jaar? Heb ik de energie en de tijd? Wat kan ik nog beloven en waarmaken? Ik vind het goed zo.” Er klinkt berusting in zijn stem. En een beetje opluchting.
Afsplitsing
In maart 2014 begon Schouten als steunfractielid bij Lijst Tinus Snijders. In 2017 was hij medeoprichter van VoorBaarn. De partij groeide snel: drie zetels in 2018, vijf in 2022 en deelname aan de coalitie. Schouten werd fractievoorzitter — tot hij in februari 2024 per direct terugtrad en als eenmansfractie verderging onder de naam Lijst Schouten. Het zorgde voor politieke onrust en verschuivingen binnen de coalitie. Collega’s spraken respect uit voor zijn inzet, maar er klonk ook kritiek op de groeiende trend van afsplitsingen. Het tekent de dubbelheid rond Schouten: gewaardeerd om zijn betrokkenheid, niet zelden omstreden om zijn stijl. Zelf blijft hij er nuchter onder. “Ik ben een eenvoudige boerenlul die toevallig in de politiek terecht is gekomen.”
Lieverdje
Hij groeide op met een ‘echte rooie vader’. “Dat botste nog wel eens, maar altijd met respect voor elkaars standpunten.” De interesse voor politiek zat er al jong in. Toen hij werd gevraagd door Edwin Kouwenberg, hapte hij toe. “Bij hem kon ik altijd mijn verhaal kwijt.” Schouten noemt zichzelf een straatvechtertje. “Vroeger was ik geen lieverdje. Maar de vrienden van toen herkennen me nog steeds. Ik heb alleen geleerd me in nettere bewoordingen te uiten.” Trots is hij erop dat hij in twaalf jaar “dezelfde is gebleven”.
Tempo
Hij verzette zich tegen wat hij zag als bestuurlijke traagheid. Minder bureaucratie. Minder adviesbureaus. Meer duidelijkheid. “Ik heb een hekel aan regels als ze niets toevoegen. Wat willen we hier zelf? Durven we onze eigen weg te gaan? Niet steeds: zo doen we het altijd al.” Het optimisme waarmee hij begon, temperde gaandeweg. “Je merkt dat je vaak met oud beleid of met de provincie te maken hebt. Soms kun je alleen nog accenten leggen.”
Montiniterrein
Toch bleef hij zich druk maken. Vooral over woningbouw. “Zo’n 1200 inwoners zoeken actief een woning. Dat er zo weinig stappen zijn gezet, heeft me echt gefrustreerd.” Hij wijst op de Baarnsche Zoom, het Montiniterrein en het afgeketste plan op het Bomencentrum-terrein. Wie denkt dat Schouten uitsluitend op onderbuikgevoel opereerde, vergist zich. “Ik besefte al gauw dat ik me goed moest inlezen. Dat heb ik heel serieus gedaan.”
‘Poetsen’
Zijn ondernemersmentaliteit, met drie winkels in Baarn, Bunschoten en Soest, nam hij mee de raad in. “Ik ben van: niet lullen, maar poetsen. Snelheid en daadkracht, doortastend besluiten nemen. Soms moet je je verlies nemen en dan weer door.” Hij streed onder meer voor het behoud van het voetbalveld van Eemboys en het bedrijventerrein. Met ChristenUnie Baarn hing hij een spandoek op bij het oude Montiniterrein. Met een petitie liet hij zien dat er naast klagers ook duizenden liefhebbers zijn van de Royal Park-concerten bij Paleis Soestdijk. “Ook veel inwoners uit Baarn, gezien het grote aantal fietsen voor de hekken. Ik kleurde soms bewust buiten de lijntjes. Anders gebeurt er niets.”
Schouderklop
In zijn winkels werd hij regelmatig aangesproken. Mensen belden hem op vrijdagavond of liepen binnen met zorgen. “Hier is gelukkig ruimte voor iemand met een stevige mening. Het kostte me een enkele keer een klant. Vaker kreeg ik een schouderklop. Door goed te luisteren kun je soms al heel veel betekenen.” Het verwijt van populisme raakte hem minder. “Ik heb mijn taak als volksvertegenwoordiger serieus genomen.” In essentie is hij, zegt hij zelf, verlegen. “Ik hoef niet per se in de schijnwerpers. Dat geloven veel mensen niet. Maar ik snap wel hoe het werkt. Je moet je punt maken, soms de confrontatie zoeken. Ik heb een taak gekregen, dan wil ik ook leveren.”
Code Oranje
Toch knaagt er iets. “Ik had meer resultaat gewild. Vooral in de communicatie naar inwoners. Het is vaak nog te vaag, te wollig en niet transparant. Ik zie het als een compliment dat mensen zich afvragen wie hen straks nog op de hoogte houdt.” Ook betreurt hij dat het niet lukte de partij altijd bij elkaar te houden. “Daar is veel energie weggelekt. Voor mij was het uiteindelijk vooral belangrijk dat ik mezelf kon blijven. Dat leek niet meer te kunnen.” Een landelijke partij, Code Oranje van Richard de Mos, polste hem ooit. Hij bedankte. “Het was niet het juiste moment. We waren net met VoorBaarn aan het opbouwen en voelden dat we van betekenis konden zijn.”
Lokaal heeft hij geen ambitie meer. “Al zeg ik nooit nooit.” Landelijk sluit hij niets uit. “Ik ben een trotse Nederlander. Ik wil verantwoordelijkheid nemen.”
Offers
De politiek bracht hem veel: kennis, contacten en betrokkenheid. Maar er waren ook offers. Zo miste hij de diploma-uitreiking van zijn zoon vanwege een debat over Paleis Soestdijk. “Mijn vrouw en kinderen hebben me gelukkig altijd gesteund en doen dat nog.” Nu wacht rust. Meer tijd voor zijn winkels, voor Baarnse ansichtkaarten en voor het G-handbal. En weer langs de lijn bij zijn kinderen.
Baarn verliest met Schouten een raadslid dat zelden de veilige middenweg koos. Terug naar de straat dus, maar dan zonder microfoon. Wie hem straks mist in de raadzaal, weet in elk geval één ding: je hoefde het niet met hem eens te zijn, maar je wist altijd waar hij stond. (Bron: Eemland1)
