Korenmolen De Windhond in Soest staat tot en met 21 november in blauw licht. Met de landelijke actie ter gelegenheid van het tachtigjarig bestaan van UNESCO wordt op deze manier aandacht gevraagd voor het Nederlandse molenaarsambacht. Sinds 2017 staat dat op de internationale lijst van immaterieel erfgoed. Voor molenaar Jacques Duijn is de erkenning vooral belangrijk voor het behoud en de overdracht van het vak aan nieuwe generaties.
„Het voelt als een erkenning van mijn vak”, vertelt Duijn. „Niet alleen binnen de molenaarswereld wordt het gezien als iets belangrijks, maar ook in de samenleving. Het is belangrijk dat we ons cultureel erfgoed bewaken en behouden. Daar hoort het molenaarsvak honderd procent bij.”
1.200
De UNESCO-erkenning betreft niet zozeer de molens als historische bouwwerken, maar vooral de kennis en vaardigheden die nodig zijn om ze te bedienen. Het ambacht omvat eeuwenoude technieken die van generatie op generatie worden doorgegeven. En dat is geen vanzelfsprekendheid. Nederland telde ooit ongeveer 11.000 molens. Daarvan zijn er volgens Duijn nog zo’n 1.200 over. „We hebben natuurlijk molenaars nodig om die molens draaiende te houden.”
Wind bepaalt het werk
Het molenaarsvak vraagt om een combinatie van technische kennis, fysieke kracht en voortdurende oplettendheid. Een werkdag begint voor Duijn vaak al de avond ervoor, wanneer hij de weersverwachtingen bestudeert. Vooral de windrichting en -kracht bepalen wat er de volgende dag mogelijk is. Op de molen worden de zeilen aangebracht en, als de omstandigheden het toelaten, kunnen de molenstenen beginnen met malen. „Het sjouwen met zakken graan en meel is best pittig werk. Het graan moet in een grote bak worden gestort en het meel brengen we vervolgens naar beneden voor de verkoop in onze winkel.” Naast het lichamelijke werk is vooral de verantwoordelijkheid groot. „Onze kennis van het weer moeten we eigenlijk ieder halfuur opnieuw toepassen. Moet er meer of minder zeil op? Moet de molen misschien worden gekruid? Ons hoofd staat dus net zo min stil als ons lichaam.”
Erkenning
Lange tijd had het molenaarsambacht het imago van een beroep voor oudere mannen. Volgens Duijn is daarin verandering gekomen. De belangstelling van jonge mensen neemt toe. „Het is natuurlijk heel fijn als de volgende generatie molenaars zo lang mogelijk mee kan. We willen jonge molenaars het vak in laten stromen.” De internationale erkenning helpt om het ambacht onder de aandacht te brengen en de overdracht van kennis te stimuleren. Daarmee gaat het niet alleen om het behoud van monumenten, maar ook om het levend houden van een eeuwenoud vak. De Windhond organiseert op vrijdag 18 december vanaf 17.00 uur een midwinterfeest. Bezoekers zijn welkom om samen de overgang naar de langzaam langer wordende dagen te vieren. „Daarmee blijft de molen niet alleen een werkend monument, maar ook een ontmoetingsplek voor de omgeving.” (Bron: Eemland1)



