Amersfoort heeft jarenlang gewerkt aan een weg die uiteindelijk vooral op papier kilometers heeft gemaakt. Meer dan dertig jaar werd gesproken over de rondweg tussen de Stichtse Rotonde en de Amsterdamseweg richting het Eemlandse achterland. Er werd gerekend, onderzocht, overlegd en opnieuw gerekend. Er waren bewoners, ondernemers, wethouders, gemeentebesturen en vooral veel rapporten. De weg zelf bleef ondertussen opvallend afwezig. Dat is ergens ook wel efficiënt. Je hebt geen onderhoudskosten, geen files op de nieuwe weg en geen discussie over de vraag of het asfalt wel op de juiste plek ligt. Alleen dat bedrag van ruim 30 miljoen euro zit een beetje in de weg. De gemeente wilde vooral zorgvuldig zijn. En zorgvuldig zijn is natuurlijk een goede eigenschap. Alleen kan zorgvuldigheid na dertig jaar verdacht veel gaan lijken op besluiteloosheid. Daar kwam de werkelijkheid nog eens tussendoor. Want toen ziekenhuis De Lichtenberg in 2013 verhuisde, verdween een flink deel van het verkeer en oponthoud bij de dichte spoorbomen. Een probleem waarvoor jarenlang een oplossing was gezocht, bleek zichzelf gedeeltelijk te hebben opgelost. Zonder bestemmingsplan, verkeersmodel of commissie. Dat moet even wennen zijn geweest. Ondertussen zaten ondernemers met de vraag of ze konden blijven. De Kabouterhut verkeerde jarenlang in onzekerheid. De immer gezellige snackcar De Vlasakkers werd uitgekocht en gesloopt. Later bleek dat mogelijk helemaal niet nodig te zijn geweest. Ook een strook bomen verdween alvast. Je kunt tenslotte nooit vroeg genoeg beginnen met de uitvoering van een weg die misschien komt. Nu komt die weg er waarschijnlijk niet meer. Er wordt nog gekeken naar een onderdoorgang voor fietsers en voetgangers. Na dertig jaar plannen eindigt het grote verkeersproject dus met een bescheiden verbinding onder het spoor. Misschien is dat wel de mooiste les van het boek Dwaalspoor. Soms verandert een gemeente pas van richting als de werkelijkheid haar langzaam voorbij is gefietst.