COLUMN
door Arjan Klaver
‘Ongs dârrep, onze cultuur.’ Je hoort het en je weet: hier wordt niet half werk geleverd. Hier wordt met volle overtuiging… lokaal gedacht. En vooral lokaal gebleven. Alfred de Graaf zweeft momenteel ergens comfortabel op zijn roze wolk. En geef hem eens ongelijk: van twee naar vier zetels. Dat is in dorpspolitiek ongeveer hetzelfde als een aardverschuiving, maar dan met koffie en cake. De campagne was ook niet mis. Flyers, social media, gesprekken bij de supermarkt; niets is zo overtuigend als iemand die je aanspreekt terwijl je net probeert te beslissen tussen halfvolle en volle melk. Democratie op haar puurst. Wat vooral geruststelt, is dat alles zo lokaal mogelijk moet. Problemen? Die lossen we zelf wel op. Eenzaamheid? Gewoon wat meer naar elkaar omkijken. Dat niemand daar eerder op is gekomen. Misschien kunnen we het woningtekort ook oplossen door gewoon… meer huizen te hebben? En regels van bovenaf? Liever niet. Behalve natuurlijk als ze wél handig zijn. Dan noemen we het geen regels, maar ‘mogelijkheden om op onze eigen manier toe te passen’. Dat klinkt meteen een stuk gezelliger. Het mooiste is misschien nog wel de bestuursfilosofie: we weten hier zelf het beste hoe het zit. En dat is ook zo, zolang het niet gaat over dingen die buiten het dorp gebeuren. Maar gelukkig gebeuren die hier niet. Ondertussen wordt er alvast vooruitgekeken: woningbouw, een sporthal, een heringericht plein. Grote plannen, grote woorden. En ergens daartussen zweeft nog de vraag: wordt De Graaf wethouder? Maar eerst nog even nagenieten. Want als er íets lokaal goed geregeld is, dan is het wel voetbal en feestvieren na verkiezingswinst.
