Geertje Rademaker (87) is op Koningsdag in Baarn inmiddels bijna net zo’n vaste waarde als de oranje vlaggetjes zelf. Met haar kraam op de Brink in Baarn en geholpen door haar schoondochter, trekt ze nog altijd haar publiek.
“Ik ben alleen, maar niet eenzaam,” zegt ze nuchter. Het klinkt niet als een slogan, maar als een levensmotto dat al jaren meegaat.
Kraam
De vrijmarkt is voor de kwieke Baarnse vooral een ontmoetingsplek. “Prachtig vind ik dat, al die mensen om me heen die een praatje met me maken. Thuis zit ik maar tussen vier muren en die zeggen niks.” Haar kraam is een bonte verzameling van servies, spullen en handwerk. “Ik brei slaapsokken en zo. Alles gaat voor een euro weg.” Alleen de herinneringen zijn duurder. Heel lang geleden leverde een goede dag haar 400 gulden op. Those were the days. Tussen de verkoop anno 2026 door krijgt ze een tompouce aangereikt. “Van deze lunch word ik blij,” zegt ze met een glimlach.
Afdingen
Vorig jaar sloeg Geertje Koningsdag over omdat de huur van een kraam haar te hoog werd. “Die was ineens vijftig euro,” vertelt ze. “Als je alles voor een euro verkoopt, moet je tot twaalf uur voor niks staan.” Ook merkt ze dat bezoekers steeds vaker afdingen. “Ze zeggen: het is een rommelmarkt, dus dan mag je afdingen.
Museum
In haar eerdere leven was haar huis al net zo levendig als de markt. Ze verhuurde kamers aan studenten van Jelburg en Nijenburg, destijds beide onderwijsinstellingen die ooit in Baarn waren gevestigd. “Gewoon van die jonge studenten hè. “Ik deed ook de was voor die mensen,” vertelt ze. “Strijken moesten ze zelf doen, want dat hadden ze nooit gedaan.” Na het overlijden van haar man stopte ze met het verhuren van kamers. Later maakte ze van haar huis zelfs een klein museum, gevuld met verzamelingen, boeken en bijzondere spullen. Nadat ze was verhuisd kwam ze tot de slotsom dat ze niet alles kon bewaren. „De rommelmarkt in Baarn bracht soelaas. Het jaar 2000 was een mooi startpunt.”
Oud klasgenoten
De opbrengst van de markt gaat naar familie of goede doelen. “Dat verdeel ik gewoon,” zegt ze eenvoudig. Haar schoondochter reikt haar vervolgens een mok thee aan. Zij zorgt voor de logistiek: “Zij komt laden en maakt alles klaar.” Zelf hoeft de 87-jarige vooral te zitten en te praten, iets wat ze zichtbaar goed kan. Waar ze ook erg van geniet zijn de oude klasgenoten uit Baarn. Zij weten haar, dankzij het ondersteunend materiaal, nog te vinden. “Zoveel zijn het er niet meer, hoor,” zegt ze met een knipoog, waarna ze haar vaste verkoopzin weer oppakt. “Is er iets voor u bij? Eén euro. Ik zou het doen.” (Bron:Eemland1)
