Koningsdag. Ik kan niet wachten. Morgen veranderen ook Soest, Baarn en Bunschoten in een in een circulaire economie op z’n Nederlands: je verkoopt je oude rotzooi aan een ander, die het een jaar later met lichte winst weer doorverkoopt. Een kringloop zonder keurmerk en zonder subsidie. Dat vergeelde bordspel zonder pionnen? Nieuwe eigenaar. Die lamp die alleen werkt als je tegen het snoer schopt? Vintage. Dat oranje shirt van drie maten te klein? Uniek exemplaar. Spullen verdwijnen nooit; ze migreren van zolder naar kleedje naar zolder. Netto verandert er niets, behalve de eigenaar en de vraagprijs. De echte winnaar? Niet de koper, niet de verkoper, maar het object zelf. Dat overleeft generaties, verhuizingen en modegrillen. Vandaag op jouw kleedje, morgen op dat van een ander.
De vroege vogels staan al uren klaar. Niet omdat ze de beste plek willen, maar omdat ze hebben geaccepteerd dat hun dagdroom dit jaar bestaat uit drie vierkante meter stoep of grasperk en een strategisch geplaatste koelbox. Alles draait om locatie, niet om kwaliteit. Je verkoopt niks, je claimt territorium.
Voor kinderen zijn er speciale zones. Want niets zegt ‘onbezorgde vrijheid’ als een zorgvuldig afgebakend stukje gras onder toezicht van Scouting Nederland. Welwillenden in zo’n verkeerde corduroy broek die ooit begonnen met platte knopen te leggen en inmiddels vooral bezig zijn met het reguleren van chaos. Een functie in fluorescerend hesje dus met moreel overwicht.
En dan de handel zelf. Tweedehands spullen noemen we dat, om het nog enigszins waardig te laten klinken. In werkelijkheid zijn we met een ding bezig. Inderdaad. Ontspullen met na afloop een gevoel van opluchting.
