Column: Arjan Klaver
Soest bewijst opnieuw dat politiek vooral een sport is voor mensen met een uitzonderlijk talent om principes te buigen zonder dat het opvalt. Er lag een houtskoolschets van een nieuwe coalitie. ‘Nieuw’ is daarbij een rekbaar begrip: grotendeels dezelfde partijen die elkaar nu nét iets liever vinden dan vorige week. Met 17 zetels is er een meerderheid, dus er wordt geglimlacht, handen geschud en gezegd dat het goed voelt.
En ‘goed voelen’ betekent in de politiek meestal: we zijn het nog lang niet eens, maar we hebben geen zin in nieuwe verkiezingen en nóg een avond met koude koffie en lauwe standpunten.
Er was alleen nog één detail. Een detail ter grootte van aanhoudende hoofdpijn: Oude Tempel. Een doornstruik. Zo’n plek waar iedereen omheen beweegt, terwijl je weet: iemand gaat hier straks vol in hangen en doen alsof het meevalt.
Voor omwonenden is het een stuk natuur dat koste wat kost beschermd moet worden. Voor anderen is het de ideale locatie voor broodnodige woningen. Liefst gestapeld. En als er ooit gebouwd wordt, is dat waarschijnlijk op een fundering van memo’s, moties en licht gekrenkte ego’s.
Voor de fractie van Partij Ons Soesterberg, kortweg POS, waren het spannende dagen. Jarenlang roepen dat er absoluut niet gebouwd mag worden, om vervolgens aan tafel te zitten met partijen die de eerste bakstenen al warmdraaien. Dat is alsof je vegetariër bent en ineens het barbecuefeest moet organiseren.
Met de tang in de hand zijn er twee opties: vasthouden aan de principes en de rekening van 20 miljoen euro presenteren, of toch maar een worstje omdraaien.
Twintig miljoen. Terwijl iedereen zich vastbijt in dit dossier, doet de formateur iets slims: hij introduceert alvast een alternatief. GGS. De partij die door de kiezer vriendelijk doch dringend naar de uitgang is begeleid, mag via de draaideur weer naar binnen.
Niet omdat ze nodig zijn, maar omdat het handig is om ze dreigend op tafel te leggen. Het politieke equivalent van: ‘Als jij niet meebeweegt, heb ik nog iemand in mijn contactenlijst.’ En dan wordt pal voor de startstreep van deze week de knoop doorgehakt. De principes van POS wijken niet voor het bos. Ergo: niet de bomen in het Soesterbergse sprookjesbos vormen het obstakel, maar een zeldzame bestuurlijke soort die al jaren weet te overleven zonder ooit een besluit te nemen.
