Column
door Arjan Klaver
To be or not to be, verzucht de lijsttrekker van een verlieslijdende lokale partij terwijl hij nog voor het krieken van de dag de voordeur achter zich dichttrekt. Niet omdat Shakespeare herbeleefd moet worden, maar omdat er nog zestien straten zonder folder zijn. De eerste die hij vandaag tegenkomt is zijn eigen twijfel, strak verpakt in een vormloze maar kleurrijke partijjas met logo. We houden van Shakespeare als cultureel erfgoed. Liefst veilig achter glas, naast het vaasje dat niemand mag aanraken. Maar zijn beroemdste zin uit Hamlet gaat niet over poëzie of literatuurlijstjes. Hij gaat over uitputting. Over wakker worden en denken: moet ik met een tas vol folders hier vandaag weer aan beginnen? Een gevoel dat elke lokale politicus herkent. Terwijl de politicus in de ochtendmist wordt opgenomen vult het brein dat Hamlet geen antwoord krijgt. Geen coach. Geen stappenplan. Alleen twijfel. Alleen het besef dat doorgaan ook een keuze is. Dat maakt die zin zo actueel: To be or not to be. Iedereen die ooit vastzat in verwachtingen, loyaliteit of een coalitieakkoord met kleine lettertjes voelt hem meteen. De lijsstrekker weet dat we ook anno 2026 in een tijd leven waarin naast zijn werk ook in de wekelijke raadsvergaderingen alles maakbaar moet zijn. Geluk en zingeving als product, visie in vijf bulletpoints, idealen op A4 en het liefst dubbelzijdig gedrukt. Maar Shakespeare laat iets anders zien. Dat worsteling geen falen is, maar menselijk. Dat twijfel niet zwak is, maar verdacht weinig ruimte krijgt in verkiezingstijd.
Hamlet kiest uiteindelijk voor to be. Met knikkende knieën. Niet omdat hij het zeker weet, maar omdat stoppen ook geen oplossing blijkt. Misschien is dat de echte les voor de lokale politiek: niet dat het altijd zin heeft, maar dat blijven staan soms al een daad van moed is. En wie daar nooit even aan twijfelt, staat vermoedelijk al te lang op de kieslijst.
